Programi Bolnice Vita - lečenje narkomanije, alkoholizma, kocke
PROGRAM SISTEMSKE GRUPNE PORODIČNE TERAPIJE
Terapijski program zasnovan je na SISTEMSKOM PRISTUPU BOLESTIMA ZAVISNOSTI
Zavisnost je sistemski proces, koji se odvija kroz sinhronizovane patološke interakcije bioloških i psihiloških karakteristika pojedinca i socijalnih elemenata u okruženju pojedinca, dakle ne samo u pojedincu.
Ishod tog procesa su:
- stvaranje patoloških promena u biološkom sistemu pojedinca koje se ispoljavaju kroz simtome psihološke i telesne zavisnosti odnosno, apstinencijalnog sindroma
- stvaranje predvidljivih i poznatih oblika telesnih oštećenja/bolesti i
- razvoj i trajanje psiholoških disfunkcija
- poremećaj odnosa sa bliskim osobama, pogotovo u porodici
- pojava disfunkcija kod tih bliskih osoba (roditelji, braća /sestre, supruge, dece)
- poremećaji socijalnog ponašanja i sukobi sa socijalnim okruženjem i zakonom
Ispoljavanje ovih sistemskih ishoda u realitetu dobija oblike medicinskih simptoma i bolesti, zatim psihijatrijskih oštećenja i poremećaja socijalnog ponašanja.
Ovaj sistemski proces ima odlike globalnog procesa i široko obuhvata sve socijalne sisteme i slojeve, iz čega proističe veliki broj obuhvacenih pojedinaca i porodica, zatim upadljivo velika heterogenost pojavnih oblika, kako po vrsti kliničke slike bolesti, tako i po oštrini i intenzitetu tegoba i poremećaja.
Isto tako postoji velika raznovrsnost uzroka započinjanja korišćenja psihoaktivnih supstanci i trajanja iz toga nastale bolesti.
Razornost ovog sistemskog procesa ogleda se u činjenici da se taj proces i simptomi bolesti održavaju u sistemu samog pacijenta i u njegovom okruženju, pa čak i u porodici! Drugim rečima, potencijali za produžavanje, pojačanje i trajanje bolesti nalaze se u pacijentu i u njegovom okruženju. To znači da, ako se proces ne prekine i pojedinac ne leči, taj sistemski proces dovodi do smrti pojedinca i razaranja porodice
SPECIJALNA BOLNICA KAO SISTEM
Terapijski odgovor na bolesti zavisnosti kao sistemski proces, treba da bude organizovanje bolnice i programa u njoj po sistemskim principima (terapijski sistem).
Osnovni princip je – princip celine – odnosno, bolnica kao celovit sistem. Unutar tog sistema treba ostvariti mogućnost specifikovanja tretmana prema specifičnostima svakog pacijenta i njegove porodice.
To podrazumeva postojanje većeg broja raznovrsnih programa za lečenje i mogućnost učestvovanja porodice (i šireg okruženja) pacijenta. Istovremeno to podrazumeva i korišćenje raznovrsnih terapijskih tehnika i svih savremenih psihofarmakoloških sredstava i farmakoloških metoda.
U ostvarivanju ovakvog celovitog terapijskog principa neophodan je multidisciplinarni i specifično edukovan tim.
Svi gore navedeni elementi terapijskog sistema treba da budu terapijsko-sistemski uklopljeni i sinhronizovani da bi dostigli ključni terapijski cilj – prekidanje procesa održavanja i trajanja bolesti zavisnosti.
Dakle, nasuprot patološkom realitetu pacijenta i njegove porodice nalazi se terapijski i zdrav realitet terapijskog tima bolnice.
Prekidanje bolesti najuočljivije se ogleda u uspostavljanju apstinencije, ali to nije konačni cilj terapije. To je samo preduslov! Suštinski cilj je PROMENA. Ta promena treba da obezbedi nastavljanje prekinutog rasta i razvoja pojedinca, sazrevanje ličnosti i ostvarivanje porodičnih potencijala i ciljeva.
TERAPIJSKI PROGRAMI
Terapijski programi konceptualizovani su tako da obuhvate svu heterogenost populacije zavisnika od psihoaktivnih supstanci i to :
- u odnosu na vrstu supstance (opijati, stimulansi, alkohol, THC, benzodiazepini, opioidi i dr.)
- u odnosu na intenzitet problema (tegobe i oštećenja zbog psihijatrijskih i telesnih poremećaja povezanih sa bolestima zavisnosti)
U metodološkom smislu programi su kompleksni, multidisciplinarni, intenzivni i poluintenzivni. Izvode ih visoko specijalizovani i posebno edukovani timovi, po prinicipima sistemske porodicne terapije uz primenu najsavremenijih psihofarmakoloških sredstava i lekova.
Programi se izvode po fazama.
- Prva faza je intenzivna (urgentne intervencije, hospitalni i dnevno bolnički uslovi)
- Druga faza je produžna ili rehabilitaciona (vanbolnički uslovi, porodična, grupna i individualna psihoterapija)
U odnosu na terapijske ciljeve programi su:
I. Detoksikacioni programi
II. Rehabilitacioni programi
III. Substitucioni programi
IV. Rehabilitacioni + substitucioni programi
U sklopu sistemskog terapijskog koncepta, programi prema uslovima izvođenja mogu biti:
1. Hospitalni program – koji podrazumeva detoksikacionu fazu u trajanjnu od 7-10 dana, zatim, fazu stabilizacije apstinencije u trajanju od 3-4 nedelje. U toku tog perioda postiže se stabilna apstinencija („dovođenje nivoa supstance u organizmu na O” ), kompletira se dijagnostički postupak i psihički i telesni oporavak. Hospitalni tretman odvija se po konceptu terapijske zajednice uz korišćenje grupne psihoterapije, okupacione i sportsko-rekreativne terapije. U sklopu hospitalnog terapijskog programa obavlja se psiho-edukacija pacijenta i porodice („porodični sastanci”– predavanja jednom nedeljno). Nastavlja se proces motivacije pacijenta i započinje sistemska porodična terapija.
2. Dnevno-bolnički program ili program parcijalne hospitalizacije, predstavlja nastavak prethodne hospitalne faze i traje 4 nedelje. U sklopu ovog programa akcenat je na daljoj stabilizaciji psihičkog stanja i održavanju postignute apstinencije uz modifikaciju ponašanja pacijenta, menjanje stila života i menjane odnosa u porodici. Produbljuje se proces psihoedukacije i radi se na stvaranju uvida u bolest i njene posledice. Neophodno je učešće porodice (bar jednog člana). Međutim, dnevno bolnički program može se izvoditi i kao poseban celovit program sa detoksikacijom u dnevnoj bolnici, što zavisi od težine psihičkog i telesnog stanja pacijenta. Ovaj program traje 6 nedelja.
3. Rehabilitacioni (produžni) terapijski programi, odvijaju se u vanbolničkim uslovima i predstavljaju ključnu fazu u lečenju, jer jedino se kroz odvijanje i ostvarivanje ove faze lečenja mogu dostići suštinski ciljevi – trajni prekid procesa bolesti – i dalji rast i sazrevanje pojedinca i razvoj i napredak njegove porodice. Ovi programi traju minimum 1 godinu, a odvijaju se kao grupna psihoterapija („multiple porodicne grupe”).
4. Substitucioni programi, predstavljaju oblik produžnog programa i takođe se izvode kao forma sistemske porodične terapije uz primenu potpunog ili parcijalnog opijatskog agonista/antagonista. Uz primenu supstitucione terapije može se primenjivati i grupna psihoterapija.
5. Ambulantni individualni programi su najmanje intenzivni i najmanje efikasni i oni su svedeni na minimum.
KREDITIRANJE LEČENJA DO 48 MESECI Erste Bank ad Novi Sad u saradnji sa Specijalnom bolnicom za bolesti zavisnosti “Vita” Novi Sad odobrava namenske kredite za lečenje sa rokom otplate...
BOLEST ZAVISNOSTI JE IZLEČIVA.
Brojne su predrasude vezane za bolest zavisnosti, od toga da to i nije bolest nego nečiji izbor, da lečenje nije ni potrebna, nego “prevaspitanje” i izolacija, do toga da je neizlečiva bolest.
I jedno i drugo mišljenje je pogrešno i štetno.
Zavisnost, tj adikcija jeste bolest i pacijentu je neophodna stručna lekarska pomoć. Pokušaji improvizacije i samolečenja u najvećem broju slučajeva završavaju recidivom i povratkom u bolest, na taj način se gubi dragoceno vreme, a posledice bivaju sve teže.
Sa druge strane, svi imaju šansu da uspešno prevaziđu zavisnost uz ličnu odluku, podršku porodice i adekvatnu stručnu pomoć.
Lečenje jeste dugotrajan i zahtevan proces ali je pozitivan ishod izvestan ukoliko se pacijent i porodica pridržavaju strogih pravila i principa lečenja..
Mi imamo rešenje za Vaš problem!